குப்பத்து ராஜா – சினிமா விமர்சனம்

குப்பத்து ராஜா – சினிமா விமர்சனம்

எஸ் ஃபோகஸ் ப்ரொடக்‌ஷன்ஸ் நிறுவனத்தின் சார்பில் தயாரிப்பாளர்கள் எம்.சரவணன், டி.சரவணன், சிராஜ் ஆகியோர் இணைந்து இந்தப் படத்தைத் தயாரித்துள்ளனர்.

இப்படத்தில் நாயகனாக ஜி.வி.பிரகாஷூம், நாயகியாக பாலக் லால்வானி என்கிற அறிமுக நடிகையும் நடித்துள்ளனர். மேலும் பார்த்திபன், யோகிபாபு மற்றும் பூனம் பஜ்வா, எம்.எஸ்.பாஸ்கர், மதுமிதா, சந்திரசேகர், கிரண் ஆகியோரும் முக்கிய கதாபாத்திரங்களில் நடித்துள்ளனர்.

இசை – ஜி.வி.பிரகாஷ், ஒளிப்பதிவு – மகேஷ் முத்துசுவாமி, படத் தொகுப்பு – பிரவீன் K.L., கலை இயக்கம் – டி.ஆர்.கே.கிரண், சண்டை இயக்கம் – அன்பறிவ், திலீப் சுப்பராயன், பாடல்கள் – லோகன், மக்கள் தொடர்பு – சுரேஷ் சந்திரா, ரேகா, விளம்பர வடிவமைப்பு – DESIGN POINT, டி.சிவநந்தீஸ்வரன், தயாரிப்பு மேற்பார்வை – எம்.அம்பிகாபதி, நிர்வாகத் தயாரிப்பு – கர்ண ராஜா, இணை தயாரிப்பு – படூர் ரமேஷ், தயாரிப்பு – எம்.சரவணன், டி.சரவணன், எஸ்.சிராஜ், எழுத்து, இயக்கம் – பாபா பாஸ்கர்.

வடசென்னையை மையப்படுத்தி வந்திருக்கும் அடுத்தத் தமிழ்த் திரைப்படம் இது.

‘ராக்கெட்’ என்ற ஜி.வி.பிரகாஷ் தனது அப்பாவான ‘ஊர் நியாயம்’ என்னும் எம்.எஸ்.பாஸ்கருடன் வட சென்னையில் வாழ்கிறார். எம்.எஸ்.பாஸ்கர் குப்பைகளை பொறுக்கி மொத்தமாக கடையில் போட்டு விற்பனை செய்யும் தொழிலை செய்து வருகிறார். ஆனாலும் மகா குடிகாரர்.

ஜி.வி.பிரகாஷ் அதே பகுதியில் ஒரு எவர்சில்வர் பாத்திரங்களைத் தயாரிக்கும் நிறுவனத்தில் வேலை செய்து வரும் ‘கமலா’ என்னும் பாலக் லால்வாணியைக் காதலித்து வருகிறார். பாலக்கின் அம்மா பெரிய ரவுடி. தன் மகள் காதலிப்பதையே விரும்பாதவர்.

அந்தப் பகுதி மக்களுக்கு கர்ணனாக இருப்பவர் ‘பண்டாரி சேட்டு’ எனப்படும் சந்திரசேகர். அதே பகுதியில் சாக்லெட் தயாரிக்கும் நிறுவனத்தை நடத்தி வருகிறார். பார்த்திபன் என்னும் ‘ராஜூ’ அந்தப் பகுதியில் பெரிய தலைக்கட்டாக தனி ராஜ்ஜியம் நடத்தி வருகிறார்.

ஜி.வி.பிரகாஷின் வீட்டருகே புதிதாக குடி வருகிறார் ‘மேரி’ என்னும் பூனம் பாஜ்வா. இவருக்கு ஒரே துணை இவரது பாட்டி மட்டுமே. இவருக்கு பண்டாரியின் சாக்லெட் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையில் வேலை வாங்கித் தருகிறார் பார்த்திபன்.

அதே பகுதி கவுன்சிலரான ‘தாஸ்’ என்னும் கிரணுடன் மக்கள் பிரச்சினை தொடர்பாக மோதுகிறார் பார்த்திபன். இதனால் பார்த்திபன் அண்ட் கோ-மீது கோபத்தில் இருக்கிறார் கவுன்சிலர் கிரண். ஆனால் ஜி.வி.பிரகாஷுக்கு பார்த்திபனைப் பிடிக்கவில்லை. அவருடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறார்.

இந்த நேரத்தில் ஜி.வி.பிரகாஷின் காதல் விவகாரத்தை கவுன்சிலர் கிரண், பாலக்கின் அம்மாவிடம் பற்ற வைக்கிறார். இதையடுத்து பாலக்கை கண்டிக்கவும், தண்டிக்கவும் செய்கிறார் அவரது அம்மா. இந்தச் சூழலில் திடீரென்று ஒரு மர்மமான முறையில் எம்.எஸ்.பாஸ்கர் கொலை செய்யப்பட்டுக் கிடக்கிறார்.

இந்தக் கொலைக்கு பார்த்திபன் அண்ட் கோ-தான் காரணம் என்று ஜி.வி.பிரகாஷ் நினைத்து அவரிடம் சண்டைக்கு போகிறார். பார்த்திபனோ தான் அதற்குக் காரணமில்லை என்கிறார்.

தொடர்ந்து பூனம் பாஜ்வா வேலை செய்யும் தொழிற்சாலையில் திடீரென்று தீப்பிடிக்க இந்த விபத்தில் பூனம் உயிரை விடுகிறார். அதோடு அந்தப் பகுதி மக்கள் சிலரும் உயிரிழக்கிறார்கள்.

இது பற்றிய விசாரணையில் விபத்து தானாக ஏற்படவில்லை.. அது திட்டமிட்டு நடந்த சதி என்பது ஜி.வி.பிரகாஷூக்கு தெரிய வருகிறது. கூடவே இதற்கும் தனது தந்தையின் கொலைக்கும் ஒரு தொடர்பு இருப்பதும் அவருக்குத் தெரிய வர அது பற்றி விசாரிக்கத் துவங்குகிறார் ஜி.வி.பிரகாஷ்.

அதைக் கண்டுபிடித்தாரா..? எம்.எஸ்.பாஸ்கரை கொலை செய்தது யார்..? ஏன் கொலை செய்தார்கள்..? தொழிற்சாலையில் ஏன் விபத்தினை ஏற்படுத்தினார்கள்..? என்பதுதான் படத்தின் மிச்சம் மீதிக் கதை.

‘எனக்கு இன்னொரு பேர் இருக்கு’, ‘கடவுள் இருக்கான் குமாரு’, ‘புரூஸ்லீ’ ஆகிய படங்களுக்குப் பிறகு நான்காவது வடசென்னைவாசியாக இந்தப் படத்தில் நடித்திருக்கிறார் ஜி.வி.பிரகாஷ். அவருடைய உடல் தோற்றமும், வசன உச்சரிப்பும் வடசென்னைக்கு பொருத்தமாக இருப்பதால் கேரக்டர் ஸ்கெட்ச் அப்படியே வைக்கிறார்கள் போலும்.

ஜி.வி.பிரகாஷிடம் பார்த்து, பார்த்து சலித்துப் போன அதே நடிப்புதான் இதிலும் இருக்கிறது. வட சென்னை தமிழை அவர் கொத்துப் புரோட்டோ போடுவதைப் பார்த்தால் ‘இன்னொரு தபா இந்தத் தம்பி வடசென்னை தம்பியா நடிச்சா நாடு தாங்காது’ என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.  

நாயகி பாலக் லால்வாணி அப்படியொன்றும் அழகியில்லை. ஆனால் கேமிராவுக்கு ஏற்ற முகம். முதல் படம் என்று சொல்ல முடியாத அளவுக்கு நடித்திருக்கிறார். ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. தமிழே தெரியாதவர் அதிலும் வடசென்னை தமிழை பிசிறு தட்டாமல் பேசியிருப்பது ஆச்சரியம்தான். நடனக் காட்சிகளில் அசத்தியிருக்கிறார்.

பூனம் பாஜ்வாவிடம் வந்து சக்களத்தி சண்டை போடும் காட்சியிலும், ஜி.வி.பிரகாஷிடமே காதல் சண்டை போடுமிடத்திலும் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார்.

யோகி பாபுவும், மதுமிதாவும் முதல் பாதியில் கதையை நகர்த்துவதற்கு பெரிதும் உதவியிருக்கிறார்கள். ஆனால் சிரிப்புதான் வரவில்லை. கவுண்ட்டர் அட்டாக்குகளை மட்டும் சரியாகக் கொடுத்தால் போதுமா இயக்குநரே..? சிரிப்பு வர வேண்டாமா..?

ஒரு மெல்லிய கிளாமருக்காக பூனம் பாஜ்வாவை களமிறங்கியிருக்கிறார். அவரது உடை உடுத்தும் பாணியே கவர்ச்சியை இழுப்பதுபோல் காட்சியமைத்திருக்கிறார்கள். இரண்டு பாடல் காட்சிகளில் அம்மணியின் ஒயிலான நடையும், தோற்றமும் சில்வண்டுகளுக்கு கிளுகிளுப்பைத் தரலாம். ஆனால் படத்தின் கதைக்கு ஒட்டவில்லை.

எம்.எஸ்.பாஸ்கர் வழக்கம்போல் அடித்து ஆடியிருக்கிறார். மகன் மீதான பாசத்தை தாத்தாவிடம் காட்டிவிட்டு, அவனுக்காக பைக் வாங்க ஆசைப்படும் தனது விருப்பத்தைச் சொல்லும்போது ரசிக்க வைத்திருக்கிறார்.

‘நான் ஒரு தடவைதான் சொல்லுவேன்.. ஒவ்வொரு தபாவும் சொல்ல மாட்டேன்..’ என்று கை விரல்களை மடக்கிக் காட்டி கெத்து காட்டும் ஊர்ப் பெரிசாக பார்த்திபன் ரவுண்டு கட்டியிருக்கிறார்.

எம்.ஜி.ஆர். கெட்டப்பில் ‘எம்.ஜி.ராஜேந்திரன்’ என்னும் பெயரில் பார்த்திபன் நடித்திருந்தாலும் எம்.ஜி.ஆரை நினைவுபடுத்தும் அளவுக்கான காட்சிகள் அமைக்காமல் காமாசோமா என்று திரைக்கதை அமைத்திருக்கிறார்கள்.

பார்த்திபனுக்கான முக்கியமான காட்சிகளில் குளோஸப் வைத்து வசனத்தை மெல்ல சொல்லியிருந்தால் மனதில் பக்கென்று அமர்ந்திருக்கலாம். பூனம் பாஜ்வை ஒரு தலையாய் தான் காதலித்ததைத்கூட போகிற போக்கில் சொல்லிவிட்டுப் போகிறார் பார்த்திபன். ம்ஹூம்.. ஒரு பரிதாப உணர்வுகூட எழவில்லை.

பண்டாரி சேட்டுவாக நடித்தவரை எங்கே தேடிப் பிடித்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. மிக அழுத்தமான மனிதராக நல்லவராக வெளி வேஷம் போடுபவராக நடித்திருக்கிறார். சந்தேகமே வரவில்லை. பாராட்டுக்கள்.

வடசென்னை பகுதிவாசிகளைக்கூட மிக யதார்த்தமாக நடிக்க வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் காட்சியமைப்புகள் மனதில் உட்கார்வதுபோல இல்லை என்பதால் எதுவும் ஒட்டவில்லை என்பதுதான் உண்மை.

ஒரு நடன இயக்குநரே படத்தின் இயக்குநராகவும் இருப்பதால் பாடல் காட்சிகளில் மட்டும் நடனத்தை சூப்பர் ஹிட்டாக அமைத்திருக்கிறார்கள். பாலக் லால்வாணிக்கு அதிகமாக ஸ்கோப் கொடுத்து ஆட வைத்திருக்கிறார்கள். அவர் ஆடும் ஆட்டம் படு ஜோராகத்தான் இருக்கிறது. இதேபோல் சண்டை காட்சிகளையும் பரபரவென படமாக்கியிருக்கிறார்கள். சண்டை இயக்குநர்களுக்கு நமது பாராட்டுக்கள்.

மகேஷ் முத்துசுவாமியின் ஒளிப்பதிவுக்கு ஒரு ஜே. பகல் காட்சிகளில் இத்தனைக் கூட்டத்தையும் எப்படித்தான் சமாளித்து எடுத்தார்களோ தெரியவில்லை. இரவுக் காட்சிகளில் சில ஜில்லென்று இருக்கின்றன. சில காட்சிகளை உண்மையில் வடசென்னை பகுதியிலும், பல காட்சிகளை செட் போட்டும் எடுத்திருப்பதும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இதற்காக படத்தின் கலை இயக்குநருக்கு நமது பாராட்டுக்கள்.

ஜி.வி.பிரகாஷின் இசையிலேயே பாடல்கள் ராப் ஸ்டைலில் ஓட்டமாய் ஓடுகிறது. ஆனால் இரண்டாம் முறையாகக்கூட கேட்கும் நிலையில் எதுவும் இல்லை என்பதுதான் உண்மை.

‘ராக்கெட்’, ‘கை சாமா’, ‘ஊர் நியாயம்’ என்றெல்லாம் வித்தியாசமாக பெயர் வைக்கத் தெரிந்த இயக்குநர் கதையையும் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக சிந்தித்திருக்கலாம்.

போதை மருந்து கலந்த சாக்லெட் தயாரிப்பு, போதை மருந்து விற்பனை, அரசியல் அராஜகம், போலீஸின் லஞ்ச சம்பாத்தியம்.. என்றெல்லாம் இடைவேளைக்கு பின்பு கதை பிரிந்து, பிரிந்து போய்விட்டதால் ஒட்டு மொத்தமாய் படம் கவரவில்லை.

பூனம் பாஜ்வாவை முன்னிலைப்படுத்தி இரட்டை அர்த்த ஆபாச வசனங்களை அள்ளித் தெளித்திருக்கிறார் இயக்குநர். கேவலமாக இருக்கிறது.

வெறுமனே வடசென்னை பேச்சையும், வேகமான இசையையும், பெண்களை மட்டும் தட்டும் பேச்சுக்களையும், பொருந்தாக் காதலையும் வைத்து கதை செய்து ஜெயிக்க முடியாது என்பதற்கு இந்தப் படமும் ஒரு உதாரணமாகிவிட்டது..!

 




error: Content is protected !!